| |
| Romantyzm |
|
- Wyjaśnienie nazwy:
Termin "romantyzm" jest terminem nowołacinskim, a pochodzi z łaciny średniowiecznej romanice czyli po rzymsku, ludowo.
- Okres trwania:
Romantyzm przypada na XIX wiek. Trudno jest określić granicę początku. Niektóre źródła podają lata ok. 1815 - 1850.
- Charakterystyka epoki:
Cechami muzyki romantycznej są: a) dążenie do wyrażania uczuć i stanów psychicznych w muzyce; b) muzyka ma charakter baśniowy. W romantyzmie rozwinęła się miniatura instrumentalna. Jest to ogólna nazwa krótkich form muzyki instrumentalnej, np. preludium, etiuda, kołysanka, nokturn, bagatelle. Rozwinęła się również pieśń solowa, która odzwierciedlała zainteresowanie literaturą i kulturą ludową.
- Najważniejsze formy:
- Symfonia programowa - utwór instrumentalny, który wyobraża pewne treści literackie wskazane w tytule programowym (np. "Powracające fale"). Twórcą symfonii programowych był Hector Berlioz.
- Poemat symfoniczny - jest to swobodna forma muzyczna oparta na tekście literackim lub też autobiografiicznych przeżyciach bądź też inspiracji przyrodą, antykiem. Jego twórcą był Franciszek Liszt.
- Miniatura instrumentalna - np. nokturn (twórcą był Field), etiuda koncertowa (twórcą był Chopin), pieśni bez słów (twórcą był Mendelssohn).
- Ważne postacie:
Hector Berlioz (1803-1869
Fryderyk Chopin (1810-1846)
Michaił Glinka (1804-1857)
Ferenc Liszt (1811-1886)
Stanisław Moniuszko (1819-1872)
Nicollo Paganini (1782-1840)
Robert Schumann (1810-1856)
Carl Maria von Weber (1786-1826)
opracowała Ulla S.
|
| |
